Uitgelicht

El mundo es un pañuelo – Suzanne in Kopenhagen IV

Suzanne Maas blogt op duurzamestudent.nl/kopenhagen over de klimaattop en haar project Project Survival NL

Suzanne Maas blogt op duurzamestudent.nl/kopenhagen over de klimaattop en haar project Project Survival NL.

El mundo es un pañuelo – de wereld is een zakdoek, volgens dit Spaanse gezegde. Oftewel, wat kan de wereld klein zijn. Zo voelt het op dit moment in Kopenhagen. Omdat ik het conferentiecentrum niet meer in kan en wel behoefte had aan een dagje wat anders heb ik vandaag een beetje de toerist uitgehangen en ben ik naar een fototentoonstelling op het grote Kongens Nytorv plein geweest. Al lopend door de stad kwam ik op bijna iedere straathoek wel een bekende tegen: studiegenoten, bekenden van de klimaattop in Poznan vorig jaar, mede-FairClimate ambassadeurs met wie ik naar Brazilië geweest ben, collega’s uit Nicaragua en zoveel anderen die ik deze week ontmoet heb en die ook de toegang tot het Bella Center ontzegd is. En zomaar koffie drinken met een vriendin uit Nederland in café The Living Room. Zo voelt Kopenhagen al bijna als thuis.

Maar ook de grote diversiteit aan nationaliteiten maakt de wereld een zakdoek in Kopenhagen. Vanavond was er een concert van Gogol Bordello op Rådhuspladsen, waar ter ere van de klimaatconferentie het podium van Hopenhagen (onder de zinspreuk “let’s turn Copenhagen into Hopenhagen”) gevestigd is. Deze klezmer-punkband is misschien wel de meest internationale band die te vinden is, met leden uit Rusland, Engeland, Oekraïne, Ethiopië, Ecuador en de VS. Al ‘we are a community’ zingend lieten ze in ieder geval mensen uit nog veel meer verschillende landen samen dansen en springen in de Kopenhaagse sneeuw.

Alhoewel de grote diversiteit aan nationaliteiten in de stad enkel tot vreugde leidt, is dit in de voortgang van de klimaatonderhandelingen wel anders. Om minister Cramer te citeren: “geen idee of er iets uit gaat komen”. Voor een conferentie waarop zou moeten worden besloten over de opvolger van het Kyoto Protocol, en daarmee de manier waarop wij allen tezamen klimaatverandering aan willen gaan pakken klinkt dat erg ontmoedigend. En de verdere signalen die ik opvang over wat er gebeurt in het Bella Center maken het er niet beter op: gisteren liep de Afrikaanse groep uit protest weg uit de plenaire zaal en China en de VS staan in de onderhandeling lijnrecht tegenover elkaar.

In het kort komt het op het volgende neer: er moet in Kopenhagen besloten worden over hoe verder te gaan nadat de afspraken onder het Kyoto Protocol (KP) aflopen (in 2012). Er zijn ruwweg twee opties te identificeren: 1) De rijke landen, wiens verplichtingen zijn opgenomen in het KP, scherpen hun emissiereducties aan in de periode na 2012 en voor de opkomende economieën (zoals China, India en Brazilië) en arme landen wordt een tweede verdrag opgesteld waarin hun verplichtingen en rechten worden opgenomen, en 2) Er komt een nieuw verdrag (het Copenhagen Protocol?) waarin emissiereductie doelstellingen voor zowel rijke landen als voor opkomende economieën worden vastgesteld. Zowel de Afrikaanse groep als China zijn ronduit tegen het verlaten van het Kyoto Protocol, omdat zij stellen dat rijke landen de grootste historische verantwoordelijkheid hebben voor de huidige CO2 concentraties en daarom leiderschap en het goede voorbeeld moeten tonen, door zelf hoge emissiereducties te accepteren, in plaats van de schuld af te schuiven op de opkomende economieën. De VS echter kunnen het woord Kyoto niet meer horen, en weigeren zelf emissiereducties op zich te nemen als China geen concrete doelen stelt voor de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen.

Met nog maar drie dagen onderhandelen te gaan wordt de sfeer op en rondom de conferentie steeds grimmiger. Wat hebben we liever: geen verdrag en meer onderhandelingen later dit jaar, of wel een verdrag, maar een die veel te zwak is om de oorzaken van klimaatverandering aan te pakken. Het lijkt een keuze tussen twee kwaden. Ik hoop dat we Kopenhagen nog kunnen veranderen in Hopenhagen…