skip to Main Content

De wereld redden: het leven van een student-assistent

Door Sarah Achahbar

Geestdodend is mijn baan als student-assistent bij de Erasmus Sustainability Hub allerminst. Een van de leukste dingen die ik voor mijn werk mag doen is het bekijken van films en documentaires gerelateerd aan duurzaamheid. Vandaag wil ik jullie meenemen in de wereld van de ‘hubbies’. Daarnaast wil ik inzoomen op een aantal interessante documentaires over klimaatverandering en hoe dat onze visie over duurzaamheid totaal heeft veranderd ten opzichte van een jaar terug.

received-1357879187578933_1-jpegAcht maanden terug begon ik optimistisch met mijn baan om bij te dragen aan een duurzame wereld. Ik was zelfs zo optimistisch dat ik er zeker van was dat mijn kleine bijdrage er toe deed. Geïnspireerd zetten mijn collega’s en ik projecten op die bijdragen aan de duurzame ontwikkeling op de campus. Acht maanden later hebben we onder andere screenings, lezingen en borrels georganiseerd. Ook wordt iedere student-assistent ondersteund met commissies en tevens hebben we succesvolle projecten zoals het Foodlab die als een kind het ouderlijk huis verlaten heeft. Dit is een instituut op zich en dat staat als een huis. Daartegenover zijn we ook bezig met een geheime missie die verborgen is voor de buitenwereld. Zo hebben we de wereld al een aantal keer van de ondergang gered. Nee helaas, zoveel krijgen we nou ook niet betaald.

In de documentaires die ik afgelopen tijd bekeken heb, draait het uiteindelijk allemaal om duurzame ontwikkeling en een ontwikkeling vereist een blik op de lange termijn. Klimaatverandering is een van de meest besproken thema’s en dat is ook niet gek als je bedenkt dat dit de meeste problemen veroorzaakt voor het heden en de toekomst. Ik heb veel documentaires gezien en de meeste benadrukken met name de menselijke oorzaken en gevolgen omtrent klimaatverandering. Een voorbeeld van een documentaire waarin dit centraal staat is Cowspiracy.¹ Hierin wordt er beroep gedaan op jouw leefstijl en hoe je die kunt aanpassen om bij te dragen aan een duurzame toekomst.

Een ander voorbeeld is de milieu- en ecologische crisis. Volgens de Verenigde Naties hebben menselijke praktijken moeder aarde aan de rand van een ecologische crisis gebracht.² De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij en we willen alleen maar meer. De groeiende bevolking brengt dit enkel naar een hoger niveau. We nemen meer dan we geven en het ecologische systeem krijgt niet de kans zichzelf te herstellen van de constante putting uit haar bronnen. In de documentaire How To Let Go worden de gevolgen hiervan geïllustreerd. Ook de sociale kant wordt hierin benadrukt, wat het iets persoonlijker maakt.

De kern van het verhaal is dat deze politici en multinationals hun tijdelijke welvaart belangrijker achten dan de toekomst van onze kinderen en aarde.

Bijna elke documentaire focust zich op de bovengenoemde problemen en de rol van de alledaagse individu in de oplossing. Zo dacht ik er een jaar geleden ook over. Echter, recent is er een documentaire verschenen die de spijker op de kop sloeg. Deze documentaire is geregisseerd door niemand minder dan Leonardo DiCaprio. Het heet Before the Flood. Leonardo reisde de wereld af om de gevolgen van klimaatverandering waar te nemen. Tijdens zijn reis komt hij erachter dat multinationals deze gevolgen hebben veroorzaakt en dat politici in de Verenigde Staten voor een redelijke geldsom doen alsof klimaatverandering een fictieve scenario is gecreëerd door wetenschappers om ons in de maling te nemen. Mijn uitnodiging voor de jaarlijkse klimaatconferentie om de alledaagse burger voor de gek te houden zal vast wel zoekgeraakt zijn. Als dit al niet erg genoeg is, komt Leonardo er ook nog eens achter dat het juist die ontkenners zijn die besluiten mogen nemen omtrent milieukwesties. Ik kan me zelf niet voorstellen hoe je klimaatverandering overtuigend kunt ontkennen, want de feiten spreken voor zich: de zeespiegel stijgt, de atmosfeer is beschadigd en de ijskappen smelten.

Deze vorm van manipulatie wordt al eeuwen succesvol toegepast

De kern van het verhaal is dat deze politici en multinationals hun tijdelijke welvaart belangrijker achten dan de toekomst van onze kinderen en aarde. Hoewel ik deze ontkenning lachwekkend vind, is het alles behalve om te lachen. De alledaagse burger weet niet wat ik weet en wordt om de tuin geleid. Dat is natuurlijk precies wat ze willen, want zolang de bevolking verdeeld is kunnen ze doen wat ze willen. Deze vorm van manipulatie wordt al eeuwen succesvol toegepast. Mensen hebben het al druk genoeg met hun eigen zorgen. Als ze zich ook nog eens zorgen moeten maken over klimaatverandering wordt het ze te veel. Om deze reden is het aan de overheid om de keuze voor de burger te maken. Is dat überhaupt niet hoe de overheid-burger verhouding werkt? Wij betalen belasting waardoor de overheid een leveringsplicht heeft van faciliteiten waaronder veiligheid. De toekomst zal alles behalve veilig zijn als er catastrofale rampen zich zullen voortdoen.

Als we eerlijk zijn dan helpt het feit dat ik minder lang douche of vegetariër ben niet zolang multinationals hun destructieve werkethiek mogen blijven toepassen. Er zijn genoeg oplossingen die echt kunnen bijdragen maar de politieke wil is er niet.⁴ Als dit niet de meest criminele daad is tegenover over de mens, dier en ecologische systemen dan weet ik niet wat het wel is. Het systeem moet veranderen om de wereld te redden. Betekent dit dan dat wij moeten stoppen met de kraan dicht doen en minder vlees eten? Nee, we moeten dit vooral voortzetten om als voorbeeld te dienen. Onze focus moet echter wel ergens anders zijn. Burgers moeten als één geheel aan wereldleiders bekend maken dat wij de huidige stand van zaken niet meer accepteren. Maak deel uit van een groeiende beweging die op grote schaal verandering teweeg brengt. Neem hier een kijkje om te zien hoe jij kunt helpen.

Om optimistisch af te sluiten zullen wij bij de Hub de wereld blijven redden. Wil jij ook de wereld verbeteren? Kom eens langs bij ons in de Hub tijdens openingsuren of tijdens onze maandelijkse borrels.

Dit artikel is eerder verschenen op www.erasmussustainabilityhub.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top